Skip to main content

Ik was 48 en had bij een geweldige therapeut leren voelen! Dat deelde ik soms met mensen in mijn omgeving en de reacties varieerden van ongelovige blikken, schamper lachen en opmerkingen als: “Doe niet zo gek. Jij bent een en al gevoel, je bent emotioneel, je praat zo vaak over gevoelens en ook zo gemakkelijk.” Ik snapte die reacties wel en aan de buitenkant klopten ze ook. En toch, ik had zelf nooit echt durven voelen. Zowel vanuit mijn jeugd als later in mijn werk had ik mij bekwaamd in het analyseren van situaties, maar mijn blik was steeds gericht op anderen. Ik was bezorgd over hoe de ander zich voelde, of het wel goed ging met mijn moeder, mijn vriendinnen en later mijn gezin. Kon mijn echtgenoot zich naast zijn drukke baan voldoende ontspannen, waren mijn kinderen gelukkig? Ik voelde me daar verantwoordelijk voor en ik had het daar best druk mee. En misschien dacht ik stiekem ook nog wel dat ik geen tijd had om ook nog stil te staan bij wat ik voelde.

Natuurlijk waren er momenten dat ik diep geraakt werd, door bijvoorbeeld het overlijden van mijn vader toen ik 23 was of mijn scheiding op mijn 39e. Dan ervoer ik pijn en angst, maar mijn overlevingsmechanisme was om daar zo snel mogelijk van weg te bewegen. Ik was bang dat als ik te lang ruimte zou bieden aan die gevoelens, ik er misschien niet meer uit zou komen. Ik moest sterk zijn! En zo zocht ik naar afleiding, bedacht oplossingen waardoor ik me snel beter zou voelen. Dat werkte wel, maar niet lang. Echte gevoelens laten zich niet wegdrukken. Die komen steeds weer terug, je wordt onzeker, je krijgt een kort lontje of er ontstaan fysieke klachten.

In mijn coachingsgesprekken kom ik veel mensen tegen die moeite hebben met voelen. De vraag komt dan ook steevast: “Maar hoe doe ik dat dan, voelen?”

Hoe doe je dat dan, voelen?
Oefening baart kunst en met deze redelijk simpele aanpak kun je meteen van start.
Vraag jezelf regelmatig, liefst een paar keer per dag, hoe je je voelt. Daar passen geen lange verhalen bij, maar beperk het antwoord tot slechts een woord. Welk woord komt er als eerste naar boven?

Denk aan woorden als: rustig, gestresst, blij, verdrietig, ontspannen, gefrustreerd, teleurgesteld, boos, onzeker, uitgeput, verward, dankbaar, verwonderd. Zodra je dat eerste woord weet, blijf er dan even bij. Doorleef dat gevoel. Mogelijk komen er daarna meer woorden en wees gerust, het hoofd en alle gedachten komen er vanzelf wel bij. En dat is het moment dat er verbinding ontstaat tussen hoofd en hart. En die verbinding maakt je tot een compleet mens en het gevoel voegt wijsheid toe aan je gedachten.

Voelen, juist ook in je werk!
Het is fijn dit toe te kunnen passen in je privéleven, maar ook in je werk helpt het enorm. Stel je zit in een vergadering, de argumenten vliegen over tafel en je merkt dat het niet stroomt in het gesprek. Misschien ontdek je dat je geïrriteerd of onrustig bent. Dat geeft je dan de mogelijkheid om zelf voor dat gevoel te zorgen, te bedenken wat jij nodig hebt en wat er nodig is om het gesprek weer te laten stromen. Je kunt dan bijvoorbeeld benoemen dat je geïrriteerd raakt door het elkaar overtuigen met argumenten om vervolgens de andere gesprekspartners te vragen wat er nodig is of wat ook alweer het gemeenschappelijke doel is. En tien tegen één dat anderen jouw gevoel herkennen en blij zijn dat jij het benoemd hebt.

Wat levert voelen je op?
Het kunnen voelen brengt je dichter bij jezelf. Je weet wat je nodig hebt om weer in balans te zijn en verder te komen. Het stelt je in staat om de rijkdom van het leven te ervaren en verbinding te maken met jezelf en met anderen op een dieper niveau. Het negeren van onze gevoelens kan leiden tot een oppervlakkiger bestaan, verstoken van echte betekenis en vervulling.

Het integreren van ons denken en voelen zorgt voor een harmonieuzer bestaan. Het stelt ons in staat om weloverwogen beslissingen te nemen die in lijn zijn met onze diepste waarden en verlangens.