Skip to main content

We hebben het veel over oorlog, klimaatproblemen en politieke onrust. Niet alleen in de media, maar ook met elkaar. We dragen onze argumenten aan, nemen standpunten in en proberen elkaar te overtuigen van ons gelijk. Maar wat als we onze focus zouden verschuiven naar nadenken en spreken over vrede en over waar we naar verlangen, ideeën waar we ons allen achter kunnen scharen? Dan denk ik dat onze gesprekken en het maatschappelijk debat zouden verzachten en we meer in verbinding komen met elkaar.

Ik vermoed dat dan de uitwisseling van standpunten en argumenten meer naar de achtergrond verschuift. Dat we met elkaar gaan praten over oplossingen, andere denkrichtingen en hoe we zelf deel uit kunnen maken van die oplossingen. Laten we eerlijk zijn, we hebben niet veel invloed op wat er gebeurt in de wereld om ons heen. Dat kan een machteloos en soms eenzaam gevoel geven. Daarom wil ik vooral kijken naar waar we wel invloed op kunnen hebben. Door te luisteren naar jezelf. Voel je angst? Maak je je zorgen? Ervaar je stress? Is het antwoord op één of meer van die vragen ‘ja?’ Dan zou je kunnen zeggen dat er ook in jezelf geen vrede is. Wat kan helpen is om jezelf deze vragen te stellen: Wat heb ik nodig? Wat kan ik doen? Met wie kan ik hierover praten, want delen helpt! Op die manier neem je al verantwoordelijkheid voor eigen ‘onvrede’.

Door het beantwoorden van deze vragen in de context van wat er speelt in de wereld, gebeurt er iets heel anders. In plaats van anderen te overtuigen van onze standpunten, komen we dichter bij onszelf. En door te delen, komen we dichter bij elkaar. We formuleren ideeën, denkrichtingen en misschien wel antwoorden die veel meer raken aan ideeën over vrede, dan over oorlog en oplossingen voor politieke onrust of crises. En soms is het delen, er voor elkaar zijn, al genoeg.

Nogmaals, we hebben niet veel invloed op wat er om ons heen gebeurt, op de macht van sommige wereldleiders of misschien wel hun persoonlijke angst. We hebben wel invloed op hoe we onszelf voelen en hoe we ons gedragen naar onze omgeving. Hoe kunnen we anderen betrekken bij onze angsten en behoeften? Hoe komen we nader tot elkaar? Hoe creëren we positieve energie? De mooiste vraag vind ik: Waar verlangen we naar? Want vanuit die antwoorden zullen gemakkelijker gedeelde overeenkomsten te vinden zijn.

Waar ik ook in geloof is dat als alleen jij en ik al beginnen met jezelf deze vragen te stellen en te denken vanuit samen oplossingen bedenken of nieuwe initiatieven ontwikkelen, dat we daarmee positieve energie creëren. Wanneer we dat overdragen op anderen, ontstaan er rimpelingen. Een olievlek die zich verspreidt.

Er is niemand die verlangt naar oorlog, naar polarisatie of dreiging. Niemand geniet van een machteloos gevoel. We verlangen allemaal naar vrede, naar liefde, naar samenzijn. Creëer jij de eerste rimpeling?